Muurdecoratie voor een kinderkamer die mee kan groeien

De muur van een kinderkamer veroudert sneller dan de rest van het huis. Een thema dat bij vier jaar klopt, is op negen jaar vaak kinderachtig, en een kind dat zelf tekeningen ophangt, wil die elke week wisselen. Muurdecoratie die mee kan groeien, bestaat daarom uit twee lagen: een rustige basis die jaren blijft, en een laag die het kind zelf verandert zonder dat er steeds geschilderd of geboord hoeft te worden. Hoe beter je die twee scheidt, hoe minder je later hoeft te slopen.

Een vaste basis en een wisselende laag

Bepaal per onderdeel hoe lang het moet blijven en wat het kost om het te vervangen. De duurste onderdelen om te wisselen, zoals behang en muurschilderingen, kun je het beste neutraal houden. De goedkope onderdelen mogen uitgesproken zijn.

Wie zoekt naar muurdecoratie voor een meidenkamer of jongenskamer, vindt vaak complete thema’s in roze of blauw, met behang, stickers en lampen in dezelfde stijl. Zo’n thema zit dan juist in de duurste laag. Laat de basis los van leeftijd en van een vooraf bedacht ‘meisjes’- of ‘jongens’-thema, en laat het kind de wisselende laag vullen met wat het op dat moment mooi vindt. Dat mag gerust roze, dinosaurussen of voetbal zijn; het verschil is dat je het er volgend jaar zonder klus weer af haalt.

De basis: kleur en een plek om op te hangen

Een rustige muurkleur laat tekeningen en posters beter uitkomen dan een drukke achtergrond. Test de kleur in de kamer zelf, bij daglicht en bij het lampje dat ’s avonds aan is; hoe je dat aanpakt, staat in kleuren voor je slaapkamer: eerst kijken naar het licht.

Daarnaast heeft de kamer een vaste plek nodig waar het wisselen gebeurt. Kies er één of twee:

• Een prikbord of kurken wand. Het kind hangt zelf op en er komt niets op de muur zelf. Punaises zijn klein en scherp; voor jonge kinderen is een magneetbord of een bord met klemmen dan logischer.
• Een draad met knijpers. Gespannen tussen twee haken, met tekeningen eraan. Twee gaten in de muur, eindeloos wisselen. Hang hem buiten bereik van het bed, zodat er niet aan getrokken wordt bij het slapengaan.
• Een plank met een opstaande rand. Lijsten, boeken en knutselwerk staan erop en schuiven mee. Er komen geen nieuwe gaten bij als de inhoud verandert.
• Een rail met haken of koorden. Lijsten hangen aan een rail tegen het plafond en verschuiven in hoogte. Handig als je verwacht dat de inrichting vaak verandert.
• Lijsten met een voorkant die snel opent. De lijst blijft hangen, alleen de afbeelding wisselt. Kies voor een kinderkamer een lijst zonder glas.

Op kindhoogte of op ooghoogte van volwassenen

Wat een kind zelf moet kunnen ophangen, hoort op een hoogte waar het zonder stoel bij kan. Laat het kind tegen de muur staan en zijn arm zo hoog mogelijk strekken; markeer dat punt en hang het prikbord of de draad daaronder. Dat punt schuift elk jaar omhoog. Een rail of een draad die je later hoger kunt hangen, groeit mee; een prikbord dat vastgeschroefd zit, moet opnieuw worden opgehangen.

Wat alleen bekeken wordt, zoals een ingelijste prent, mag hoger. Kijk dan vanuit het bed en vanaf de vloer, want een kind ziet de kamer vaak vanuit een andere hoogte dan jij.

Boven en naast het bed

De muur boven een kinderbed lijkt de logische plek voor decoratie. Kinderen staan echter op bedden, leunen tegen de muur en trekken aan wat binnen handbereik hangt. Hang daar daarom alleen lichte dingen die stevig vastzitten, zonder glas, en laat losse koorden en slingers er weg. Een plank boven het bed is mooi op een foto, maar wat erop staat, kan naar beneden vallen. Wil je er toch een plank, dan bepaalt niet de plank maar de wand en het gewicht wat je nodig hebt; dat staat stap voor stap bij een plank ophangen die blijft hangen.

Dat koorden en slingers niet binnen handbereik van een bed horen, is geen overdreven voorzichtigheid. De Europese Commissie stelde in 2011 veiligheidseisen vast voor binnenzonwering, omdat een bereikbaar, vrijhangend koord of kettinkje een lus kan vormen waarin een jong kind verstrikt raakt; het besluit merkt daarbij op dat kinderen op meubels klimmen om bij zo’n koord te komen. Dat besluit gaat over raambekleding en niet over decoratie, maar het is dezelfde reden om een draad met knijpers of een slinger buiten bereik van het bed te houden. Kijk terwijl je bezig bent ook naar het koord van het rolgordijn in deze kamer.

Plakstrips zijn hier geen oplossing. De gebruiksaanwijzing van een set Command-fotolijststrips zegt uitdrukkelijk dat je ze niet boven bedden en niet op behang moet gebruiken. Meer over bevestiging boven een bed staat in wanddecoratie voor de slaapkamer kiezen.

Muurstickers, tape en verse verf

Stickers en tape lijken de makkelijkste wisselende laag, maar ze plakken op de basis zelf. Op verse verf is dat riskant. Het productblad van een Histor-kleurtester vermeldt dat muurverf pas na ongeveer 30 dagen bij 20 °C haar optimale eigenschappen bereikt en in die periode nog gevoelig kan zijn voor aanraking. Wacht met plakken dus tot de verf goed is uitgehard, en test een stukje op een onopvallende plek voordat je een hele wand beplakt.

Zit er behang dat eraf moet omdat het kind eruit gegroeid is, kijk dan eerst wat voor behang het is. Vinylbehang laat zich anders verwijderen dan papierbehang; de stappen staan in vinylbehang verwijderen zonder de muur te beschadigen. Komt er nieuw behang op, kies dan eerst de wand en het patroon; welke wand in een slaapkamer daarvoor geschikt is en wat er van een patroon overblijft als er een bed of een kast voor staat, lees je bij behang in de slaapkamer: waar het wel en niet werkt.

Hoeveel mag er hangen

Een wisselplek is een uitnodiging om alles op te hangen, en dat is prima zolang de wand bij het bed erbuiten blijft. Drie afspraken houden het bruikbaar.

• Leg de drukke laag op de wand die het kind vanuit bed niet ziet. Liggend kijkt het meestal naar de wand tegenover het hoofdeinde of naar de kast. Een prikbord vol kaarten, foto’s en tekeningen is daar het laatste wat het ziet voordat het licht uitgaat. Dezelfde verzameling op de wand achter het bed of naast de deur valt bij het inslapen minder op. Controleer dat door zelf even te gaan liggen.
• Houd één wand leeg. Niet om het rustig te laten ogen, maar omdat er over een jaar iets bijkomt: een bureau, een hogere kast, een tweede bed. Een wand die al vol zit, moet dan eerst leeg.
• Spreek af waar de wisselplek ophoudt. Een prikbord, een draad of een plank is een duidelijke grens: daarbinnen kiest het kind zelf, daarbuiten blijft de basis zoals hij is. Dat is makkelijker vol te houden dan de afspraak dat het ‘niet te veel’ moet worden, en het kind weet waar het aan toe is.

Drie situaties die het advies veranderen

Een kamer voor twee kinderen

Geef elk kind een eigen wisselplek: twee prikborden, twee helften van een draad of elk een eigen plank. Houd de basis gemeenschappelijk en neutraal. Zo kan de ene helft van de muur vol voetbalplaatjes hangen en de andere vol tekeningen, zonder dat er een thema voor de hele kamer gekozen hoeft te worden.

Een huurwoning

Volgens de Rijksoverheid mag je als huurder kleine aanpassingen doen die je zonder veel kosten terugdraait, zoals gaatjes in de muur boren, zonder toestemming van de verhuurder. Lees wel je huurcontract na over hoe je de woning achterlaat. Een plank, prikbord of rail met een paar schroeven is dan makkelijker terug te draaien dan behang of een muurschildering.

Een kamer die later iets anders wordt

Wordt de kamer over een paar jaar een werkkamer of logeerkamer, houd dan ook de vaste laag zo gewoon mogelijk. Een plank of rail is daar ook nog bruikbaar; een muurschildering met een kinderthema niet.

Wat voorbeeldfoto’s niet laten zien

Foto’s van kinderkamers tonen meestal een opgeruimd moment, met alles op de goede hoogte en niets op de grond. Ze laten niet zien hoe hoog jouw kind reikt, of een plank stevig genoeg vastzit en hoe vaak er iets gewisseld wordt. Neem uit een foto een idee voor de basis mee en vul de wisselende laag samen met het kind in.